ଅନ୍ତରାତ୍ମାର କୋହ

କାବ୍ଯଭୂଷଣ ଶିବ ପ୍ରସାଦ ବାହିନୀପତି 

        ସମ୍ପାଦକ - ଉଦୟ ଭାନୁ 

+++++++++++++++++++++++++

ସେଦିନର ସେ ଝଡ଼ବର୍ଷା ରାତି

ଏବେ ବି ପାଶୋରିନି ; 

ମନେଅଛି ମୋର

ହେ' ମୋର ସାଥୀ !

ତୁମର କ'ଣ ମନେ ନାହିଁ ସେଦିନର କଥା !

କେଇଦିନ ହେବ ବିଦେଶ ଗ୍ରସ୍ତ କଲ ଯେ

ସବୁ ପାଶୋରି ପକେଇଲ ମନରୁ !

ଯାଇଛ ଯେ ଯାଇଛ ତମେ

ଆଉ ଫେରିନ ଯିବା ଦିନରୁ । 

ସମସ୍ତେ ଫେରୁଛନ୍ତି ନିଜ ମାତୃଭୂମିକୁ 

ହେଲେ ତମେ ତ ଫେରୁନ !

କ'ଣ ଅଭିମାନ କରିଛ କି ମୋ' ଉପରେ ?

ହେଲା ହେଲା ଏବେ ମନେ ପଡ଼ିଲା

ପିଲାଦିନେ ଶୁଣିଥିଲି ଆଈମା' କାହାଣୀ 

ଏ ସୃଷ୍ଟି ବାହାରେ ଅଛି ଆଉ ଏକ ଦେଶ

ସେ ଦେଶକୁ ଥରେ ଯିଏ ଯାଏ ନା

ଆଉ ଫେରେନି କଦାପି । 

ପ୍ରଥମେ ପ୍ରଥମେ ମୁଁ ଭାବୁଥିଲି

ସେଇଟା ଗୋଟେ କାହାଣୀ ମାତ୍ର 

କିନ୍ତୁ ଏବେ ଅନୁମାନ କରୁଛି ସେଇଟା ସତ

ସୁଖଶାନ୍ତିରେ ପରିପୂର୍ଣ୍ଣ ସେ ଦେଶ ।

ଏତେ ସୁଖଶାନ୍ତି ଭିତରେ ଅଛ ଯେ

ଆଉ ଫେରିବାକୁ ଇଚ୍ଛା କରୁନ 

ମୋ' କଥା ବି ଆଉ ମନେ ପଡୁନି ତୁମର ।

ହଁ , ଆଉ ବା କାହିଁ ମନେ ପଡ଼ିବ ?

ତୁମେ ସେଠି ନୂଆ ସାଥୀଟେ ପାଇଥିବ

ମୋତେ ବା ଆଉ ପଚାରେ କିଏ ?

ଥରେ ମନେ ପକେଇଲ ତମେ

ସେଦିନର ସେ ଝଡ଼ବର୍ଷା ରାତିର କଥା

ଅମାବାସ୍ଯାର ସେ ନିସ୍ତବ୍ଧ ଯାମିନୀ

ମନେ ପଡୁଛି କିଛି କି ତୁମର?

ଆକାଶରେ ନଥିଲା ଚନ୍ଦ୍ରମା ; କିନ୍ତୁ 

ଥିଲା ତାରା ମାନଙ୍କର ଚିକ୍‌ମିକ୍‌ ଜ୍ଯୋତି

ନକ୍ଷତ୍ରାଲୋକରେ ହସି ଉଠୁଥିଲା ଧରା

ବହୁତ ସୁନ୍ଦର ଲାଗୁଥିଲା ପରିବେଶ ।

ତୁମ ନିଜ କରସ୍ପର୍ଶେ ତିଆରି ବଗିଚା

ତା' ଭିତରେ ପଡ଼ିଥିବା କଂକ୍ରିଟ୍‌ ବେଞ୍ଚ୍‌ରେ

ତମେ ଆଉ ମୁଁ ଦୁଇଜଣଙ୍କ

ଆଳାପ ବେଶ୍‌ ଘନେଇ ଆସିଥିଲା ।

ସମୟ ସେତେବଳେ ରାତି ଦଶଟା କେତେ 

ହଠାତ କୁଆଡୁ ଘୋଟି ଆସିଥିଲା

ଖଣ୍ଡ ଖଣ୍ଡ କୃଷ୍ଣକାୟ ବାଦଲ ଆକାଶେ 

ଲୁଚିଗଲେ ଉଆଁସ ଚନ୍ଦ୍ର ଗୁଡ଼ିକ ।

ହେଇ ବର୍ଷା ଆସିଲା କହୁକହୁକା

ହଠାତ୍ ବିରାଟ ଝଡ଼ର ପ୍ରାରମ୍ଭ

ବୁଢ଼ୀ ଅସୁରଣୀ ପରି ମାଡ଼ି ଆସିଥିଲା

ଅଣଚାସ ବାଆ ବଳବେଗ ନେଇ ।

ଭୟାନକ ଥିଲା ସେଦିନ ସେହି ଦୃଶ୍ଯ

ହଠାତ୍‌ ଅକଲ ଗୁଡୁମ୍‌ ଆମର

କ'ଣ କରାଯିବ ପଡ଼ିଲା ଭାଳେଣି 

ବୁଦ୍ଧିବାଟ ବଣା ; କେଉଁଆଡ଼େ ଯିବା ?

ଚାଲ ଦୁହେଁ ଫେରିଯିବା ବସାକୁ

କଷ୍ଟେମଷ୍ଟେ ଯେନତେନ ପ୍ରକାରେଣ

ପହଞ୍ଚିବାର ଅଛି ଆମ ବସାରେ

ବିଧିର ନିର୍ଦ୍ଦେଶ କିନ୍ତୁ ଅନ୍ଯ କିଛି ଥିଲା ।

ହଠାତ୍‌ ଘୁ'ଘୁ' ଗର୍ଜନ କରି

ସଁ ସଁ ଶବ୍ଦରେ ପବନ ସାଙ୍ଗକୁ 

ଆରମ୍ଭ ହୋଇଗଲା 

ମୂଷଳ ବରଷାର ତାଣ୍ଡବ ଲୀଳା 

ନିରୁପାୟ ଅବିକା ତମେ ଆଉ ମୁଁ ।

ବେନି ପ୍ରାଣୀ ଆମେ ବର୍ଷା ଜଳେ ସିକ୍ତ

ନିବାଡ଼ିଆ ବଟବୃକ୍ଷ ତଳେ ଛିଡ଼ା ହୋଇ 

ବିଭୁଙ୍କୁ ବିନମ୍ର ପ୍ରାର୍ଥନା କରିବା ଛଡ଼ା 

ଆଉ ବା ଆମର ଉପାୟ କଅଣ ?

ଏମିତି ବିତିଗଲା ସେ ବୃକ୍ଷ ମୂଳେ

ଦୀର୍ଘ ବ୍ଯବଧାନ ଦୁଇ ଘଣ୍ଟା ପ୍ରାୟ

ଥମିଲା ବତାସ କମିଲା ବରଷା

ଦୁହିଁଙ୍କର କିନ୍ତୁ ଓଦା ଜୁଡୁବୁଡୁ ଦେହ ।

ଥରି ଉଠୁଥାଏ ଦୁଇଟି ଶରୀର

ଏବେ ବି ସାକ୍ଷୀ ସେ ବଟବୃକ୍ଷ 

ଅସ୍ପଷ୍ଟ କଣ୍ଠରେ ସେଦିନ ରାତ୍ରିରେ

ଥରି ଥରି କହି ନଥିଲ ମତେ ?

ସ୍ମରଣ ଆସୁଛି କି ନା ନାହିଁ ?

ଆଜି ଯେଉଁପରି ଦୁହେଁ ସାଥୀ ହୋଇ

ଝଡ଼ବର୍ଷା ରାତିରେ ଏକାଠି ଅଛେଁ

ଯେତେ ଝଡ଼ଝଞ୍ଜା ଆସିଲେ ବି ସୁଦ୍ଧା

ଖାତିର୍‌ ନକରି ଏକାଠି ରହିବା ।

ଯେତେ ବଡ଼ ସୁନାମୀ ଆସୁ ପଛେ

କେହି କାହାର ହାତ ଛାଡ଼ିବା ନାହିଁ 

ଏକାଠି ବଞ୍ଚିବା ଆଉ ଏକାଠି ମରିବା

ସୁଖ ଦୁଃଖକୁ ଭାଗ ବାଣ୍ଟି ଚଳିବା ।

ହେଇ ଦେଖ ତ ମୁଁ ମୋର ବଚନ ରଖିଛି

ଏବେ ବି ସୁଦ୍ଧା ସାଇତି ରଖିଛି ମୁଁ

ଅତୀତର ତୁମ ବିନୟ ବଚନ ସ୍ମୃତି

ସାଇତିଛି ତୁମକୁ ମୋ' ହୃଦ ଗମ୍ଭୀରାରେ ।

ଶୟନେ ସ୍ବପନେ ଉଜା ଜାଗରଣେ

ମୋ' ଆଖି ପଲକେ ବି ତୁମେ ଅଛ ଜୀବନ୍ତ 

ହେଲେ ସାଥୀ ତମେ କ'ଣ କଲ ?

ଥରେ ଭାବି ଦେଖ ତ କ'ଣ କରିଛ ତମେ ।

ଅର୍ଦ୍ଧପଥେ କରଛଡ଼ା ଦେଇ ଚାଲିଗଲ

ପୁନରାୟ ମତେ ଏକା କରିଦେଲ

ସେଦିନ ରାତିରେ ତୁମେ ଦେଇଥିବା କଥା

ତୁମେ ନିଜେ ରଖି ପାରିଛ କି ?

ସାଇତି ପାରିଛ କି ତମେ ମୋ' ସ୍ମୃତି ?

କୁହ , ଜବାବ ଦିଅ ମତେ

ଦେଇ ପାରିବ ମୋ' ପ୍ରଶ୍ନର ଉତ୍ତର ?

ନା , ମୁଁ ଜାଣିଛି ଦେଇ ପାରିବନି ।

କାହିଁକି ନା ତମେ ସାଇତି ପାରିନ

ମୋର ସ୍ମୃତି ଆଉ ମତେ କେବେ

ବୋଧହୁଏ ମୋ' ଅନୁମାନ ଠିକ୍‌ ଥିଲା 

ତମେ ଅନ୍ତରରୁ କଦାପି ଭଲପାଇନ ।

ତୁମ ପ୍ରେମରେ ଥିଲା ଛଳନା - ପ୍ରତାରଣା

ସତରେ ତମେ ଜଣେ ସ୍ବାର୍ଥପର ମଣିଷ 

ବିଶ୍ବାସର ଦ୍ବାହି ଦେଇ ଠକିଦେଲ ମତେ

ଲୋହିତାଶ୍ରୁ ନିଗାଡ଼ି ଦେଲ ମୋ' ନେତ୍ରରୁ । 

ଏବେ ବି ମୁଁ ଗୁମୁରି ଗୁମୁରି କାନ୍ଦୁଛି

ତମେ ତ ମୋ' ଠାରୁ ବହୁତ ଦୂରରେ 

ତମେ କ'ଣ ଶୁଣି ପାରିବ କି ମୋର

ଅନ୍ତର ଆତ୍ମାର କ୍ରନ୍ଦନର ରୋଳ !

ଥରେ ପ୍ରତ୍ଯାବର୍ତ୍ତି ଦେଖିଦେଇ ଯାଅ

ମୁଁ କେମିତି କାନ୍ଦୁଛି ଦେଖ ନିଜ ଆଖିରେ 

ଅନ୍ତତଃ ତମେ ତ ଟିକେ ଖୁସି ହେବ

ମୋ' ଦୁଃଖ ଯନ୍ତ୍ରଣାକୁ ଦେଖିଲା ପରେ ।

ମୁଁ ବି ତୁମକୁ ଆଖି ପୂରେଇ

ଭଲ ଭାବେ ଦେଖିନେବି ପୁଣି ଥରେ

ମୋ' ଅବସ୍ଥା ଦେଖି ଖୁସି ହେବ ଯଦି

ଏ ଅନ୍ତର ଆତ୍ମା ମୋର ଶାନ୍ତି ପାଇଯିବ ।

🌹🌹🌹🌹🌹🌹🌹🌹🌹🌹🌹🌹

  ଭାଟପଡ଼ା , ନିରାକାରପୁର , କଣାସ ,ପୁରୀ 

🌹🌹🌹🌹🌹🌹🌹🌹🌹🌹🌹🌹